Via Figueiro da Foz, Nazaré, Peniche nu in Cascais

We vliegen zondag 1 augustus 2021 rond 19.40 uur terug naar Porto. Maar het blijkt zwarte zondag te zijn op Schiphol. Weten wij veel, corona proof nou eh dat kun je wel vergeten. Bij de gate wordt het drukker en drukker. Omdat heel veel vluchten later veel later vertrekken, de onze bijna 3 uur later, hoopt de mensenmenigte zich op.

Dinsdag gooien we de trossen los, het is zo’n 66 mijl naar Figueira da Foz. Nou de Portugese noord houdt het voor gezien en de dagen daarna ook. Dus de Dutch Osprey is gewoon een motorboot. Soms, heel soms zeilen we een uurtje. Onderweg  langs de kust kilometers strand met af en toe wat badgasten. Varend naar Nazaré is er ook nog laag hangende mist. Maar als je omhoog kijkt is de lucht blauw en de zon schijnt, heel bijzonder. We ontmoeten Bram en Christa van de Blue Swan die ook richting de Med gaan, erg gezellig. En dan verandert de kustlijn van strand in bergen.

Via Peniche waar we voor anker hebben gelegen zijn we nu in Cascais aangekomen. In de haven want ik wil graag naar Sintra. Elf jaar geleden had ik dat ook al op mijn verlanglijstje staan maar nu gaan we dus echt, joepie.  Met de bus. Sintra ligt hoog op de noordelijke helling van de Serra. Maar aldaar is het niet te doen met de benenwagen dus pakken we een soort van hop-on-hop-off bus. Het is nog een stukkie lopen omhoog naar het kleurrijke narcis gele, aardbei rode en blauwgrijze Palácio da Pena. Maar dan heb je ook wat.

We wanen ons in de Efteling. De buitenkant is echt net een sprookjeskasteel (is het voormalige zomerpaleis van de Potugese koninklijke familie). En we zien heel veel betegelde Azulejos, Portugese handgemaakte tegeltjes, ozo mooi en ook veel gezien in het Sintra National Palace. Trouwens heel de omgeving is prachtig. Kasteeltjes, landhuizen omringd door de mooiste tuinen en parken. Wat een top dag.  

Tadaa! Daar is ie dan

Daar is ie al bedoel ik eigenlijk. Onze kleinzoon Mees, geboren op woensdag 21 juli 2021. Zes weekjes te vroeg.  Vandaar dat we wat haast hebben om naar Porto te varen. Want daar willen we de boot achter laten om zo snel mogelijk naar Nederland te vliegen. Maar de marinero zegt bij aankomst dat we maar 1 nachtje kunnen blijven. Wat fijn dat de haven meester (dit keer een vrouw van onze leeftijd) ook net een kleinkind heeft gekregen. Dat schept een band denk ik want ze heeft het voor elkaar weten te krijgen dat we toch 12 dagen de boot achter kunnen laten. Zaterdag 24 juli, einde van de middag, vliegen we. Anneloes haalt ons op van Schiphol. We bewonderen de kleine man die eerst in de couveuse maar nu al in een warmtebedje ligt. Per dag maar 1 iemand op visite in het ziekenhuis. En verder zit de week vol met leuke bezoekjes. Frenkie kijken bij Peter en Anneloes. Bijkletsen met Titia. De nieuwe boot bewonderen van Lia en Remco.

Guido feliciteren en uit eten met Marjan en Bert. Bernadette en Hendrik op koffievisite. Eten bij zoon Leon en Nicolette. Beschuit met muisjes trakteren bij de tennis. Naar de dierentuin samen met Frenkie en Anneloes.

Tweelingzus Marieke komt langs en samen maken we een wandeling met zus Hetty. Ik kook voor de kersverse papa Niels en mama Doortje en gaan even bij Marjo en Steven langs. Cees vindt het trouwens heerlijk om weer achter de piano te kruipen. Vandaag ’t is 1 augustus een koffietje met Titia, een lunch samen met Peter, Frenkie en Anneloes. Naar Mees in het ziekenhuis, hoera hij is weer op zijn geboorte gewicht, en dan hup hup het vliegtuig in terug naar Porto.

Baiona en Porto

We slaan Ria de Vigo over en zeilen gelijk naar Baiona. Cees sleept onderweg de gennaker op het dek, wat een lap. Maar die zorgt er wel voor dat we met niet al te veel wind toch zeilend vooruit komen. Het weer is nog steeds niet om over naar huis te schrijven. Maar als we de haven binnen varen, je kan hier trouwens ook prima ankeren, zien we toch het zonnetje te voorschijn komen. Hoogste tijd voor een drankje aan de wal. Ik doe dat met Tinto de Verano (echt maar 1 glas). Maar het valt niet goed. Ik lijk wel Tipsie. Toch fijn die stevig arm van Cees. Donderdag 22 juli, t’is erg mistig, motoren we de hele dag. Fijn dat we radar aan boord hebben zodat  we toch op een scherm boten kunnen spotten om ons heen.

Rond 19.30 uur varen we de haven van Porto binnen. Een erg aardige taxichauffeur brengt ons een dag later naar het centrum. Een sfeervolle stad gebouwd aan de noordoever van de Douro. Vrolijk gekleurde huizen vaak versierd met mooie tegeltjes. Smalle straatjes, veel trappetjes en de beroemde metalen Ponte Dom Luis I. We eten op een super plek iets hoger geleden met uitzicht over de Douro, porthuizen, toeristen en straatvertier zoals zangers en breakdancers.  

Rias Baixas

Dit is het zuidelijke deel van de westkust van Galicië en bestaat uit 4 ria’s, dit zijn inhammen met heuvels, stranden, dorpjes en weinig toeristen. Iedereen op straat loopt trouwens met een mondkapje op zowel jong als oud. Dus ook tijdens de tennisles, bij het roeien, zelfs een hele kleuterklas. De eerste Ria die we aan doen is Ria de Caramiñas. In alle Ria’s zie je van die gekke vierkantachtige dingen  drijven in het water genaamd bateas. Houten vlotten zeg maar die dienst doen als mosselkwekerijen. Het anker regime is weer ingegaan. Op ons achterdek verspreiden zich heerlijke bbq geuren. Onze Cobb is weer van stal gehaald.

Via kaap Finistère belanden we in Ria de Muros en weer een dag later in Ria de Arosa en gaan we bij Caraminal ten anker. We hebben zelfs een plons gewaagd in het water. Meestal is de Atlantische oceaan behoorlijk koud aan deze kant van Spanje maar de zon schijnt zo uitbundig. We smullen van een heerlijke empanada gekocht bij een plaatselijk bakkertje en verplaatsen ons weer verder naar  Ria de Arosa. Jammer dat het lang mistig blijft maar de temperaturen zijn prima.

We zijn op maandag 19 juni 2021 in het kleine schilderachtige vissersdorpje Combarro (in de haven), bekend om zijn horreos. Bouwwerkjes op palen voor de opslag van mais, graan en sardines. Door de open structuur kan de wind erdoor waaien en ongedierte kan er niet vanonder in doordat het op palen staat. We eten in een restaurant heerlijke visspecialiteiten van hier. De volgende dag fietsend op onze Bromptonnetjes bergie op en bergie af naar Pontevedra.

   

La Coruña (Galicië)

Om 7.00 uur woensdagmorgen 7 juli 2021 vertrekken we uit de haven van Camaret sur Mer. Kom maar op golf van Biskaje. De eerste dag en nacht zijn grauw en grijs, maar er staat een super windje zo’n 12 tot 15 knots zeilend aan de wind. We gaan als een speer. Wat ook als een speer gaat zijn de kotsjes die ik doe. Jeetje wat voel je je dan ellendig en de volgende dag gaat dat zo door. Afslankdagjes zeg maar. Ik leef op 2 kopjes thee per dag dat is’t. Doortje vraagt zich af waarom ik niet gewoon achter de geraniums ga zitten met een breiwerkje. Gelukkig voel ik me bij de wacht in de 2e nacht weer veel beter. Wel jammer dat de wind het laat afweten op dag 2 en een stuk van dag 3. Maar het laatste stuk weer heerlijk gezeild. Cees vervangt onderweg het Franse gastenvlaggetje voor het rood/geel/rode van Spanje. Rond 16.30 uur varen we de haven van a Coruña binnen. Fijn dat we in deze omgeving op Spaanse wateren geen Free Willy’s in groepjes gespot hebben. De meeste incidenten met orka’s zijn tussen de 2 à 8 mijl uit de kust. We proosten met champagne die al koud staat in de koelkast.

Zaterdagavond eten we in de Real Club Náutico de La Coruña. Elf jaar gelden deden we dat ook op precies dezelfde datum, hoe bijzonder. De ambiance krijgt een 9, oubollig maar zeer stijlvol. Het eten daarentegen krijgt van ons een 2. Zo slecht terwijl om ons heen welgestelde mensen zitten. We snappen er niks van. Die zijn toch beter gewend. En de kaart is klein. Ik zou zo een dagje mee willen lopen met de kok want er zijn zogezegd genoeg verbeterpunten. Twee dagen later eten we wel lekker bij La Panela op het grote Praza Maria Pita

Highslide for Wordpress Plugin