Na het vertrek van Guido en Hanny blijven we nog één nachtje in de haven liggen met het vertrouwde geklots tegen de romp. We maken schoon schip en zetten koers naar Cartagena, de plek waar we dit jaar de reis gaan afsluiten. Onderweg glijdt Benidorm aan ons voorbij. Wat een bizar gezicht vanaf het water. Een gigantische skyline van appartementencomplexen. Van doodgewone, plompe flats tot extravagante reuzen hoog in de lucht. Een groter contrast met de rust van de zee is er bijna niet.

En dan… vallen de laatste ankermomentjes van dit seizoen. Er kruipt een onmiskenbare weemoed in ons. Het besef dat dit de laatste keer is dat we de zeilen hijsen. De laatste keer dat de wind onze haren in de war gooit, dat we die ultieme, grenzeloze vrijheid inademen. Zelfs het dagelijkse ritueel van windvoorspellingen bestuderen gaan we missen. Een boot is geen hoop polyester, het is een stuk van je leven geworden. Ik maar denken dat afscheid nemen van een trouwe reisgenoot wel mee zal vallen. Na nog een heerlijke tussenstop in de sfeervolle haven van Torrevieja waar we liggen bij de Real Yacht Club vol prachtige, nostalgische details en we eindelijk weer even de benen kunnen strekken.

Inmiddels liggen we in de haven van Cartagena. De plek waar onze Dutch Osprey te koop wordt aangeboden. Het voelt onwerkelijk. De komende dagen staan in het teken van opruimen, weggooien en poetsen. En geloof ons, dat is nog een heel karwei. Want tja zeilers zijn bewaarders. In elk hoekje en gaatje komen we wel iets tegen waarvan we ooit dachten: ‘dat kan nog wel eens van pas komen’, niet dus. En ik hou van de nodige etensvoorraad: je zal onderweg maar verhongeren. Vrijdag vliegen we terug naar Nederland. Met maar liefst vier koffers vol ruimbagage, en de wetenschap dat we later dit seizoen nog eens terug moeten voor de rest. Het is het einde van een fantastische reis, een prachtig hoofdstuk. We sluiten het boek af met een glimlach.

Tradities moeten in stand gehouden worden. Sinterklaas, moeder- en vaderdag en het feit dat, als wij wat langere tijd meevaren met Cees en An, Guido een gastenpost schrijft. Het is alweer de achtste keer dat we kunnen genieten van de zeilkunsten van Cees en de niet aflatende zorg van An. Na een fantastische zeildag naar Denia prikt Cees het schip in een gaatje waarvan wij dachten dat dat nooit zou kunnen. Maar toch! Deze avond aan boord gegeten en met veel hindernissen – Hanny’s slippers in het water en Guido schopt een opstap krukje er achteraan – douchen aan de kant. Nog wat potjes kaarten en op kooi.  Beetje uitgeslapen en om de warmte te ontwijken uitgebreid gelucht in een ge-aircoot restaurant. Lekker lang overgedaan. Uit de rekening blijkt wel dat de Balearen absurd duur zijn.

1 juli 1976 leerde Cees en ik elkaar kennen in militaire dienst. Vandaag precies een halve eeuw geleden en het is dus een gedenkwaardige dag. Heb Cees deze ochtend bedankt dat hij het zo lang heeft volgehouden. We gaan voor de allerlaatste zeildag – van Denia naar Pobla de Farnail – bij Valencia. De voorspellingen waren goed, maar vandaag blijkt ook dat deze niet persé kloppen. Een spiegelgladde zee valt ons ten deel in het begin en na alle windrichtingen gehad te hebben gaat het precies om 14.00 uur uit het Oosten waaien. Precies wat we nodig hebben en we sjeesden zo de haven van Pablo binnen. Al met al weer een mooie zeildag.  Cees had ons een mooi zwembad beloofd. Dat lag er wel, maar was tevens omgedoopt tot discotheek met een muziekgenre die niet de onze was.  Cees en An toch nog even de zee in waarna we lekker hebben zitten eten en geproost hebben op de volgende 10 jaar vriendschap. Donderdag 2 juli vroeg op om met de bus naar Valencia te gaan. Wat een mooie stad met zeer interessante gebouwen. Een basiliek die echt de moeite waard was en een zijde beurs met fantastische vloeren en plafonds. Ze konden in die tijd toch wel heel erg mooie dingen maken en de foto’s spreken voor zich.

Ook bezochten we de markthallen, waar we ons tegoed deden aan wat oesters met een glaasje Cava. Morgen zit het er voor ons weer op en kunnen we terugkijken op 12 dagen waarin we echt mooie zeildagen hebben gehad, genoten hebben van de gastvrijheid van Cees en An en hopelijk met het vooruitzicht dat we dit in de toekomst weer mee mogen maken.

In het gebied waar we nu naar toe varen richting Cadiz (hier liggen we voor anker met uitzicht op een grote brug) en Barbate (haven) varen we dicht langs de kust. Er is een website waar je kunt zien waar zeilboten zijn aangevallen door orca’s en in dit gebied zijn dat er veel. Nu is er zelfs een zeilverbod. Je mag niet meer dan 2 mijl uit de kust varen. Of juist veel meer op zee meer dan 9 mijl uit de kust. Het is erg heiig. En dan ziet Cees in de verte zwarte vinnen een stuk of 6, het zal toch niet. Fijn dat de verrekijker voor het pakken ligt, pffff loos alarm je verwacht het hier niet maar het zijn 6 kano’s. ’s Avonds luisteren we (op aanraden van Marjan) telkens een deel van de podcast van de Deventer moordzaak. Een aanrader.

Op maandag 16 augustus ronden we het zuidelijkste puntje van Spanje en Europa, Tarifa. Wat staat hier een stroom, goed dat we die mee hebben. En dan doemt aan bakboord de hoge rotsige kaap Gibraltar op. Yeh zo fijn we zijn op de MED. Weer een mijlpaal. Wat een drukte met scheepvaart. Ze komen van alle kanten dus opletten geblazen.

We gaan wat verder voor anker bij Sotogrande. Zo lekker om zonder te veel gebibber het water in te springen en je anker in het zand te zien liggen. Maar dan draait de wind naar landwind. Jeetje dat voelt als een heel warme föhn, echt niet normaal. En het begint hard te waaien (ja nu wel). We gaan anker op maar eh het bootje moet nog opgetakeld. Het lukt Cees met moeite om in het bijbootje te stappen door de hoge klotsende golven achter bij de spiegel. Wat een gedoe. De banden onder het bootje aanbrengen met een pikhaak. Bij het omhoog takelen blijft ze ook nog even onder de spiegel van de Dutch Osprey hangen. Hè hè het is gelukt. Zweet jij ook nou wij wel. We zoeken verderop wel een ankerplekkie. Het klotst behoorlijk ’s nacht. Dinsdag 17 augustus hebben we al kruisend onze volgende ankerplek bereikt bij Fuengirola.

We laten Malaga links liggen en gaan weer een dag later vlak bij Punta Del Este ten anker. Lekker zwemmen beetje lezen en genieten van de omgeving. We zien bergen met hier en daar wat bebouwing maar ook steden en van die grote lelijke appartementen/hotel complexen. Je komt het allemaal tegen in de Costa del Sol. Ti’s vrijdag 20 augustus 2021 we liggen in de haven van Almerimar. Effies wassen, boot afspuiten, diesel en water tanken, boodschappen doen, uit eten. En Niels, Doortje en Mees zijn thuis, echt zo fijn. Bijna een maand hebben ze in het ziekenhuis gebivakkeerd. 

Joepie voor zondag 8 augustus 2021 wordt er goede wind voorspeld. Daar gaan we gebruik van maken. Langzaam komt tie op zetten maar dan gaan we ook als een speer. We golfsurfen over de golven lekker omhoog en dan weer omlaag, door de swell van de Atlantische oceaan en de wind. Dat betekent wel dat het avond eten geserveerd wordt in een kom want op een bord kiepert het er zo vanaf. We varen langs Sines en gaan lekker door. ’s Nachts in’t donker ronden we Cabo São Vincente. Geen hoge golven meer we zijn immers in de Algarve beland. Maar i.p.v. dat de wind gaat afnemen zoals voorspeld neemt tie juist toe. Jeetje wat is het moeilijk varen met al die lichtjes die we zien. Ze lijken heel dichtbij. Jammer dat er geen maan is om ons bij te schijnen. Rond 2.30 uur besluiten we ten anker te gaan bij Calheta op 18 meter diepte. Hi hi de volgende ochtend zien we alleen maar zee om ons heen. Blijken de lichtjes gewoon van de kant te zijn. Op naar Portimào.

De dag erna hebben we een meet-en-greet met Hans en Sissi. Catamaran zeilers die hun varend bestaan ingeruild hebben voor vaste grond onder de voeten, in Silves. Voor het laatst gezien in Licata 2015. Hans komt ons ophalen met de auto wat een luxe. Wat wonen ze op een mooie plek met fantastisch uitzicht en heel wat grond erbij. Hun trots is een grote vijver waar afstand bestuurbare zeilboten kunnen varen. Er worden ook wedstrijden gehouden. Het wordt een super gezellige dag. Als je in de buurt van Portimào of Lagos bent zeker een aanrader om dit een aantal uurtje te doen. Zie website casabarcoavelo.page.tl 

Woensdag 11 augustus ankeren we in het waddengebied bij Ilha de Culatra. En eh we zijn niet de enige. We tellen zeker 80 à 100 andere boten. Donderdag 12 augustus voor anker bij het strand ten zuiden van de rivier die naar Ayamonte gaat. Het is een raar gezicht, de vissen die hier in groepjes rondom onze boot zwemmen. Cees heeft vandaag het Portugese gastenvlaggetje weer verwisseld voor het Spaanse. We zijn in Zuid-Spanje beland in Mazagón.

Ja daar liggen we dan. Al weer een week op dezelfde plek. De wind hè, het poeiert behoorlijk en ……precies uit de verkeerde richting. Voor de verzekering moet er een survey van de boot plaats vinden. Of we maar even naar Holland willen komen met de Beau, ach klein ommetje. Maar het is nog een hele toer om een gecertificeerd iemand te vinden hier in de buurt, Gibraltar dus. In Aguadulce zijn er al foto’s gemaakt van het onderwaterschip. Op maandag 10 augustus 2015 komt Harry Martinez aan boord en wordt alles boven de waterlijn bekeken dit alles geregeld door Lydia Dewilder.

En dan komt er zomaar uit het niets weer een nieuw klusproject voor Cees, de bilge handpomp of hand bilgepomp. Ja, hoe heet zo’n ding precies. Er is een moer gebroken en hij lekt een beetje. Kijk dat moeten we niet hebben. Dus op naar Sheppards in Gibraltar voor onderdelen. Maar waar zit tie zaak ook alweer, we maken een aardig ommetje. Een plastic moer van 40 pond= 60 euro, ach je zal er maar om verlegen zitten. Als we net over de landingsbaan van Gibraltar zijn gelopen gaan de slagbomen omlaag en landt er een vliegtuig, dicht bij zeg. Cees mist zijn draaibank wel, dan zijn sommige klus projecten een eitje, nu dus niet. Verder is het wachten op….. de goede wind. “Niet te veel, maar zeker ook niet te weinig” zoals Cees zijn vader kon zeggen.