Italië | Dutch Osprey

Naar de Tempelvallei Agrigento en de stad Noto

Gepost door Anneke op 17 maart 2012 in Italië |

4 reacties

Het is dan wel vakantie voor Wijnand en Ma maar op woensdag 14 maart 2012 gaat om half acht ’s morgens de wekker. Het plan is om de Valle dei Templi te bezoeken en dat is zeker twee en half uur rijden. Onderweg is het slalom rijden om de gaten in het wegdek te ontwijken. En ja de Apple iPhone van Wijnand doet het prima als Tomtom. Cees laat het oogluikend toe want Apple komt er bij hem eigenlijk niet in. Op een heuvel ten zuiden van Agrigento ligt een hele verzameling indrukwekkende tempels. De Dorische tempels dateren uit de vijfde eeuw voor Chr. die in 406 voor Chr. gedeeltelijk zijn verwoest door Carthagers. In de zesde eeuw volgen vernielingen door de christenen. Aardbevingen zorgen voor nog meer schade. Maar ondanks dat is alles zeer de moeite waard om te bekijken. Op de boot zitten de mannen ook niet stil en wordt de loopplank verfraaid met traptreden.

Vrijdag 16 maart 2012 brengt de huurauto, een Peugeot 308, ons naar het stadje Noto, welke op de Unesco wereld erfgoedlijst staat. Heel veel gebouwen zijn daar in Barokke stijl met honinggele zandstenen opgetrokken. Bij een strak blauwe hemel zien we heel veel paleizen en kerken. Sommige gebouwen zijn zeer de moeite waard met mooi versierde balkons andere echt ouwe zooi en voor restauratie geschikt. Terug op de boot is er ook nog tijd om heerlijk van het zonnetje te genieten.

Gastpost door Wijnand

Een spectaculaire landing op Sicilië

Gepost door Anneke op 13 maart 2012 in Italië |

5 reacties

We nemen van heel wat mensen afscheid en vertrekken maandagochtend zeer vroeg samen met Ma en neef Wijnand naar Schiphol om via Florence naar Catania te vliegen. We zien vlak bij Sicilië boven zee aardig wat schuimkopjes en als de landing wordt ingezet gaat het vliegtuig aardig heen en weer. Twee à drie meter boven de landingsbaan is het zo erg dat de piloot besluit een doorstart te maken. Poging twee om te landen was het ook niet echt. Gelukkig zitten we toevallig bij de nooduitgang en lezen we snel de instructie hoe de glijbaan werkt. In het vliegtuig is het ondertussen doodstil geworden. We scheren vlak boven een huis naar dezelfde landingsbaan maar dan in tegenovergestelde richting. Vijfentwintig minuten later dan gepland landen we onder luid applaus, veilig en wel op Catania airport.

Ook de koffers ophalen verloopt niet helemaal soepeltjes. Iedereen was al weg met zijn bagage terwijl wij nog op onze koffers stonden te wachten. Tien minuten later kwamen er ineens nog vier verdwaalde koffers op de bagage band. We halen de huur auto op en stappen rond half zes op de Beau. We lenen het opstapje van Willem en Ingeborg en zo stapt Ma met haar 81 jaar zonder problemen de boot op. Een echte prestatie.

Cees en Wijnand sluiten de accu’s aan en dan is het zoeken naar een token om het licht en water te activeren. We hebben hem toch op een handige plaats achter gelaten dachten we. Een half uur later, tussen alle zooi van Cees en Ann, hebben we hem eindelijk gevonden. Hij ligt in de fruitschaal. De volgende dag wandelen langs de boulevard en maken Wijnand en Ma kennis met alle Nederlanders hier in de haven. Een houten plank wordt onder toeziend oog van Willem omgetoverd tot loopplank.

Afsluiting van een 2e zeilperiode in de Med

Gepost door Anneke op 28 oktober 201111 maart 2012 in Italië |

6 reacties

Jemig, wat gaat de tijd toch snel. Inmiddels is het alweer eind oktober 2011 geworden. Het leven in de haven is heel anders dan vorig jaar. Daar waren we bijna helemaal alleen. Hier is het een drukte van belang. We gaan met z’n dertienen heel gezellig uit eten en Cees scoort zonder dat hij het weet een plank. Deze plank gaat omgetoverd worden tot loop plank, die we voor het vervolg van onze reis veel nodig zullen hebben, zeggen ze. Op de steiger is er al een hele brainstorm sessie met Willem en Rick hoe die het beste bevestigd zal kunnen worden aan onze boot.

Omdat we volgend seizoen nog meer willen vertrouwen op ons anker, gaan we uitkijken naar een ander anker. Cees maakt berekeningen en tekeningen om te kijken of het nieuwe anker past op de Beau, maar komt dan op het lumineuze idee om even het anker te lenen van Hans (Lowlander).Hij heeft precies het anker wat Cees graag zou willen hebben. Maar zo’n 55 kilo wegend Rocna anker heb je niet zomaar aan je ankerketting. Gelukkig krijgen we hulp van Hans en Willem. Alles past en de ankerlier houdt het gewicht. Dus wie weet zit er volgend voorjaar een nieuw “ankertje” op de voorplecht. Een Amerikaan aan onze stijger maakt de opmerking: “Well that’s a huge anchor, are your serious”. Ook wordt het gerepareerde bijbootje weer met vereende krachten in het water gehesen.

De laatste avond aan boord worden we uitgenodigd door de bemanning van de Chica, Rick en Cobi, om daar te komen eten. We eten Soto Ajam. Een heerlijk bereide Indonesische kippensoep met van alles en nog wat. Ann eet het vruchtvlees van een bloeiende cactusvrucht op Le Clapotis. We nemen afscheid van deze en gene. Met de bus vertrekken we op 25 oktober 2011 naar Catania. Daar overnachten we in een hotelletje. Op woensdag 26 oktober 2011 zetten we rond 12.00 uur ’s middags weer voet op Nederlandse bodem. Anneloes en Eline staan ons daar al op te wachten met heerlijk warme oliebollen. ’s Avonds hebben we met succes de Soto Ajam voorgeschoteld aan ons eigen gezin.

De boot winterklaar maken en socializen

Gepost door Anneke op 20 oktober 201120 oktober 2011 in Italië |

6 reacties

Het is fijn dat we de Bromptom fietsjes bij ons hebben want we fietsen hier heel wat af. Naar winkels om boodschappen te doen, naar de douches die niet naast de deur liggen en om de omgeving te bekijken. Sinds we in de haven van Ragusa liggen zitten Anneke haar oren dicht. We kopen oordruppels bij de apotheek. Een geluk dat we dokter Cees aan boord hebben want met warm water en een spuitje worden de oren met succes uitgespoten. Waarschijnlijk door het zwemmen opgelopen. We eten plaatselijke lekkernijen zoals Arancino’s en een soort hoge cake. En Cees is helemaal gelukkig met zijn mini “design” espressopotje waar hij heerlijke espresso koffie mee zet. Niet te verwarren met een percolator, we leggen het verschil wel eens uit. We kopen witte korreltjes in een potje, gestrooid in koud water levert dat een soort bruis water op met citroen smaak.

We hebben het “druk” met sociale bezigheden zoals “beach frisbee” met een aantal Engelse, Nieuw-Zeelandse, Amerikaanse mede overwinteraars. We maken kennis met de bemanning van de Wingiv Willem en Ingeborg. Ondertussen moet de boot ook winterklaar gemaakt worden. De zeilen worden afgeslagen en op de stijger opgevouwen. Vaak nog een aardig klusje door het gewicht zo’n 40 kilo en de afmeting daarvan.

Ook het bijbootje wordt nagekeken. We hebben n.l vanaf het begin (april) water in ons nieuwe Caribe Beautje en geen idee waar dat vandaan komt. Er blijkt onder de kiel een scheurtje te zitten. Met polyester wordt dit door Cees himself gerepareerd. Maar dat blijkt nog een aardig klusje. Het is moeilijk om de juiste verhouding te vinden tussen het hars en de harder. Anneke poetst de scepters en de preekstoel met commandant. Cees repareert sommige plekken van het teakdek met Sykaflex en hij wordt de mast in gehesen omdat de windmeter af en toe kuren vertoont. Verder genieten we van het zonnige weer met af en toe wat onweer en een regenbui.

Het leven in de haven en Ragusa Ibla

Gepost door Anneke op 13 oktober 201113 oktober 2011 in Italië |

5 reacties

Het plaatsje Marina di Ragusa ligt in het Zuidoosten van Sicilië. In de haven liggen heel wat boten van verschillende nationaliteiten die hier hun winterstop hebben. Er is plaats voor wel 800 boten en daarvan zijn er ongeveer 100 overwinteraars. We zien Canadese, Amerikaanse, Australische, Nieuw Zeelandse, Engelse, Zweedse, Italiaanse en Nederlandse vlaggen wapperen. Tot nu toe liggen hier zeven Nederlandse boten. Het lijkt wel een dorp op zich. We hebben al een steiger borrel gehad om kennis te maken. We vieren verjaardagen en komen bij elkaar op visite. Heel veel zeilers gaan voor een aantal weken tot een aantal maanden naar huis.

Op vrijdag 7 oktober2011 gaan we met de bus naar de stad Ragusa. Ongeveer 20 km van het dorpje Marina di Ragusa . Deze stad ligt op een hoogte van 497 meter en heeft veel hoogte verschillen. En dat hebben we geweten. We lopen via heel veel trappetjes en oude zeer vervallen huisjes naar benden naar het oude stadsdeel Ragusa Ibla. Ragusa is één van de Barokke steden in de Val di Note die op de wereld erfgoedlijst van de Unesco staan. We zien de domkerk San Giorge, kerk San Giuseppe en pallazo Sortino-Trno en nog veel meer. We eindigen in het park Gardini Ibiel. Via een alternatieven route met veel blaffende honden stijgen we om zo weer in de bewoonde wereld terecht te komen.