Categorie: Italië

Alghero

Booties hebben onderling contact met elkaar. Leuke- en gratis plekjes worden met elkaar gedeeld. Op de Navily App staat ook vaak veel informatie. Normaal zijn de tarieven in de verschillende havens van Alghero zo’n 120 euro per nacht dit seizoen voor onze bootlengte. Kun je nagaan wat dat in het hoog seizoen zal zijn. Maar hier lig je aan de kademuur dus gratis. Geen idee waarom maar wij maken er gebruik van. Zo ideaal want we liggen vlak bij het oude gedeelte van de ommuurde stad met toegangspoorten. Een wirwar van kleine authentieke geplaveide smalle straatjes en pleintjes met hier en daar wat wasgoed onder de donkergroene ramen.

 Op sommige plekken boven ons hoofd van die verlichte witte vogelkooitjes of stoffen lantaarns met een fietswiel om de boel nog verder op te leuken. We dwalen met z’n viertjes lekker rond en kijken onze ogen uit. Adembenemend fraai kun je wel zeggen, genieten dus. We zien her en der rode takken ter decoratie o.a. bij één van de torens. Waarvoor het dient, er gaat ons geen lichtje branden. Blijkt Alghero de stad van het rode goud, het rode bloedkoraal te zijn. Weten wij veel. We zien heel wat zaakjes die bloedkoralen sieraden verkopen, rood/ oranje voert de boventoon. En wat dacht je van Italiaanse ijs tentje om de paar meter zit er eentje.

We scoren onwijs leuke lampjes voor op de boot gekocht bij jawel de Lidl. En 2 kleine prullenbakjes bij een Chinees soort Winkel van Sinkel. We lazen al op de website van Hanny en Jacob dat ze hier in Italië streng zijn wat gescheiden afval betreft. Het is trouwens nog even een dingetje om dat afval kwijt te raken. Donderdag 9 sept. heb ik mijn dag niet. Het begint ’s morgens al. Ik ben iets kwijt. Nou heb ik die handicap al sinds de middelbare school. Toen was ik om de paar dagen mijn fietssleutel kwijt, nu dus mijn bril. Pas na 2 uur zoeken heeft Cees hem eindelijk gevonden. Maar bij de Lidl is het weer zover. Waar is in hemelsnaam mijn rugzak? Tjeempie, hier zit mijn mobiel en portemonnee in met alle pasjes. Cees is not amused. Ik schiet een Lidl verkoopster aan die gelukkig wat Engels spreekt. Loop maar even mee zegt ze en wat zie ik liggen bij één van de kassa’s….. mijn rugzak. Heppie- de- peppie ben ik en zo opgelucht. Fijn dat iemand de rugzak naar de kassa heeft gebracht en hem niet heeft meegenomen. Tien september, onze trouwdag, vieren we in een knus Italiaans eettentje met een combinatie van de Catalaanse en Sardische keuken.    

Menorca (Spanje), Sardinië (Italië)

Op Doortjes verjaardag 30 augustus vertrekken we van Mallorca naar Menorca. Nog even water tanken en de boot afspoelen. Mmmm heeft eigenlijk weinig zin, binnen de kortste keren zit de boot weer onder het Saharazand. Zelfs in de regen zit’t en die krijgen we onderweg behoorlijk. We, de Milky Way en de Dutch Osprey, gaan voor anker in een baaitje in het westen van Menorca. De volgende dag naar de grote Fornells baai in ’t noorden. Hier is voldoende ruimte om ook gewoon voor anker te gaan, fijn hoor. Voor’t eerst zetten we de generator aan zodat ik een wasje kan draaien. Geen droger nodig want de wind doet de rest. We lopen met z’n viertjes naar Torre de Fornells.  

Vrijdag 3 september 2021 wordt een sight seeïng dagje met z’n viertjes naar Mahón. Maar eh we hebben ons huiswerk niet goed gedaan want de lokale bus zien we net om het hoekje wegrijden. Busje komt zo is er niet bij want we moeten bijna 2 uur wachten. Brigitte doet nog een poging om een taxi te regelen (wachten al zeker 20 minuten). Net als we aan een koffie con lèche zitten komt tie er an, jammer dan. Mahón is de hoofdstad van Menorca. Veel witte en zandkleurige huizen met donker groene deuren, luiken en kozijnen. Soms voorzien van wit kantwerk voor de ramen. We genieten van het uitzicht over de grote natuurlijke haven van Mahón en belanden op een vis/ food market, zo leuk. De heerlijkste tapas hapjes (de meeste vis) liggen er uitgestald, mejammie. Met een heerlijke koude sangria, Spaanser kun je het niet krijgen toch. ’s Nachts krijgen we visite van de fam. Mug. Niet eventjes maar de hele nacht zzzzoemen ze rond, echt boffen.

Zaterdag 4 sept. vertrekken we naar Sardinië , 2 dagen varen. Het wordt eerst een stuk motoren want er is echt geen wind maar dan komt tie een noordelijk windje. Onderweg krijgen we bezoek van een dolfijnen familie, zo leuk. En verwisselen het Spaanse gastenvlaggetje voor het Italiaanse. Zondagavond plonsen we ons anker neer in de baai van Porto Conte. Hoogste tijd voor een overheerlijke pizza. Geserveerd in een kartonnen doos maar dat mag de pret niet drukken.  

Een klein weekje in Nederland, Carloforte en de Balearen

En dan zit ik donderdag 28 mei ineens onverwacht voor een paar dagen in Nederland. Met KLM en een overstap in Milaan naar Amsterdam. Fijn dat Niels een werkafspraak heeft in onze hoofdstad en me op kan halen. En dan een kwartiertje later zit ik alweer op de fiets naar Ma. Het worden dagen vol gepropt met sociale bezigheden. Een soort ren je rot maar o zo leuk. Op maandag 1 juni vieren we Anneloes haar 23e verjaardag te beginnen met een champagne ontbijtje. En we laten de wind door onze haren wapperen op het strand van Kijkduin. Zowaar, de zon laat zich ook nog zien en kan Anneloes haar nieuwe Chanel zonnebril showen. Het worden dagen met een lach en een traan.

DSC_1499.JPG IMG_1737.JPG DSC_1507.JPG

Woensdag 3 juni brengt zus Hetty me weer naar het station. Via Rome vlieg ik naar Cagliari. Cees is op de boot gebleven en heeft niet stil gezeten. Lekker klussenbussen. Als er zondag festiviteiten zijn in Teulada gaat hij er op de motor van de havenmeester heen. Leuk alleen jammer dat hij daar dan geen foto’s van maakt, van die klederdrachten, stieren, mannen zwart geschminkt met schapenvachten en overal eettentjes. Via een stop in Carloforte zijn we nu onderweg naar de Balearen.

DSC_1137.JPG DSC_1525.JPG DSC_1521.JPG

Roadtrip met hindernissen

De 1e twee dagen waren geweldig wat het weer betreft, maar zowel woensdag als donderdag regent het af en toe. Getsie, dat hebben we niet besteld. Maar Yvette en Leon trekken er met de Bromtonfietsjes toch op uit o.a. naar de roze flamingo’s, zo staat in de toeristenboekjes. Genoeg flamingo’s gespot, alleen in een minder roze variant dan verwacht. Donderdag en vrijdag huren we een auto. We rijden zeker 1.5 uur naar Saint’Antioco. Het grootste eiland van Sardinië. Hier moeten allerlei oudheden zijn volgens tripadvisor. Al wat we zien zijn hoopjes stenen, je moet heel wat fantasie hebben om iets van deze ‘highlights’ te maken. Ach, je kunt niet alles hebben. 

DSC_1024.JPGDSC_1008.JPGDSC_0995.JPGDSC_0986.JPGDSC_0967.JPGDSC_0962.JPG

Vrijdag 22 mei staat eerst een wijn boerderij op het programma. We worden rondgeleid door een allervriendelijkste Italiaan die geen Engels spreekt maar wel wat Frans. We zien wijngaarden, de productielijn, het laboratorium en als hoogtepunt de ondergrondse kelder met eikenhouten wijnvaten. 

DSC_1065.JPGDSC_1059.JPGDSC_1051.JPG

En dan is het de hoogste tijd om te tanken. Maar …..als we weg willen rijden, doet tie niks. Onze Fiat Panda laat wel allemaal rode lichtjes zien op het dashboard. We proberen hem aan te duwen maar helaas pindakaas. Dan maar even een capo’tje klappen (uitspraak van Leon) op deze A-locatie. Gelukkig is het verhuurbedrijf binnen drie kwartier ter plekke. Een andere accu en we kunnen onze weg weer vervolgen via de kustroute richting Villasimius.

DSC_1123.JPGDSC_1083.JPGDSC_1080.JPG

Op een paradijselijke plek in een mooie baai worden we door Leon en Yvette getrakteerd op een overheerlijk diner. Uitbuiken doet Cees met een espresso en lezend op zijn smart Phone. Yvette vlijt zich neder op het zand, het ultieme vakantie gevoel volgens haar. Leon en ik gaan frisbeeën op het strand. De week vliegt voorbij. Aan het einde van de zaterdagmiddag, zwaaien we ze na een gezellig week uit op het station van Cagliari. 

DSC_1115.JPGDSC_1102.JPGDSC_1100.JPGDSC_1096.JPGDSC_1091.JPGDSC_1087.JPG

Zeilend naar Pula en terug naar Cagliari

Het plan is om 2 dagen te gaan zeilen deze week. We weten dat Yvette zeilen leuk vindt maar hoe je je voelt onderweg is maar weer de vraag. Voor maandag en dinsdag is er niet te veel wind voorspeld dus prima te doen naar Pula. Rond tienen gooien we maandag 18 mei de lijnen los. Eerst dobberen we. Yvette ontpopt zich tot een goede stuurvrouw en staat een hele tijd achter het roer. 

DSC_0887.JPGDSC_0852.JPGDSC_0849.JPG

Leon is lekker bezig met de Gopro. Ja Niels, hij wordt eindelijk gebruikt. Er worden veel foto’s en filmpjes gemaakt deze 2 zeildagen. Maar er komt in de middag steeds meer wind. We zien zelfs 22 knopen op de windspeed staan. Voor Leon heel leuk maar Yvette voelt zich niet echt toppie, dat is minder. 

DSC_0875.JPGDSC_0865.JPGDSC_0861.JPG

Ten anker, een frisse duik en dan halen we hopla de Cobb van stal. Met Beautje naar de kant voor een strand bbq in de baai van Pula. Uit voorzorg nemen we warme kleding mee maar dat is echt niet nodig. Er ontstaat een discussie over hoe je de naam Cagliari uit spreekt. Is het Casiliari? De gids die ons rondleidt bij de opgravingen van de oude stad Nora brengt uitkomst. Het is Caliari met de klemtoon op de ‘Ca’. Kijk dat weten we dan ook weer. We krijgen een 1,5 uur durende rondleiding en beklimmen zelfs de toren. We kijken zo neer op de ruïnes, een mooi gezicht.

DSC_0942.JPG GOPR3944.JPG GOPR3900.JPG

Cees haalt ons op met het bijbootje. Helemaal naar de kant komen lukt niet dus waden we over glibberige stenen door het water, met gevaar voor eigen leven, naar hem toe. En dan huppakee anker op terug naar Cagliari. Onderweg de gennaker op maar dat mag niet baten, geen snelheidsrecord, jammer dan. ’s Avonds een heerlijke maaltijd met verse zalm, jammie-jammie. 

DSC_0949.JPGGOPR3992.JPGDSC_0920.JPG

 

Highslide for Wordpress Plugin