Euh ja, wat zullen we zeggen over Vigo. We zijn de laatste maanden wel erg verwend maar in de haven van Davila Sport Vigo stonden geen haven boy’s klaar om ons op te vangen zoals we gelezen hebben op andere website. Zijn er wel mooie douches maar is het water koud en zijn er ook geen wasmachines om te wassen. We liggen in een industrie gebied dus ver van winkels e.d. Hè toch handig die fietsjes aan boord. Omdat Guido en Hanny invliegen op Vigo verplaatsen we onze boot naar de haven meer in de stad. Maar het is net apies kijken op de plek waar we liggen. Wij zijn de apen en achter een hek flaneren Spanjaarden. Geeft niks zegt Cees zolang ze niet met bananen gaan gooien vind ik het best,. maar ik voel me wel erg bekeken. Maandag 23 augustus als we Guido en Hanny ophalen van het vliegveld motregent het de hele dag. Als we dinsdag een rondtour maken met een toeristische dubbeldekker staat er een motor in de weg en staan we zeker twintig minuten stil. Maar na regen komt zonneschijn en op dinsdag einde van de middag zeilen we met stralend weer nog een keer naar het eiland Islas Cíes. Als je toevallig in deze streek terecht komt is dit eiland een echte aanrader. Met z’n vieren een prachtige wandeling gemaakt. Guido en Hanny hebben twee avonden uitmuntend voor ons gekookt met ingrediënten van een lokale overdekte markt.
Als we op dinsdag 17 augustus 2010 vlak bij het eiland Islas Cíes varen horen we verschillende Nederlandse schepen elkaar oproepen via de marifoon. Die moeten dus in de buurt zijn. Als we het anker laten vallen aan Praia das Rodas, zien we vier Nederlandse vlaggen wapperen van de Wizard, Moonrise, Seaquest en de Seamotions. Dit zijn vertrekkers die hun kinderen meenemen in de leeftijd van 2 tot 13 jaar. De volgende dag komt ook de Happy Bird daar nog bij. Als we met elkaar kennis maken, tijdens de strandborrel, herkent Paula van de Moonrise me; we zijn nota bene collega’s bij hetzelfde schoolbestuur, waar 7 verschillende scholen onder vallen. Dat is toevallig. Twee hele mooi wandelingen gemaakt op dit, “bounty” gevoel, eiland. Één in de mist waardoor het uitzicht nihil was en één met een stralend blauwe lucht. Dit eiland is een vogelreservaat. ’s Avonds hebben we les 2 gehad met tips en trucs bij het klaverjassen van Yvonne en Roderick van de Happy Bird. Wederom erg gezellig.
De haven van Combarro is super modern maar bij het zien van het oude gedeelte van Combarro lijkt het net of je in de middeleeuwen bent beland qua architectuur. Een pittoresk dorpje. Een zeer oud straatje waar je veel restaurantjes, souvenirs winkeltjes en drank /wijn proeverijen ziet. Galicische balkonnetjes en veel horreo’s. Dit zijn graan schuren op stenen palen zodat er geen ratten bij konden komen. Hierin werd graan, aardappelen en gedroogde vis en vlees bewaard. Je ziet ook overal stenen palen waarop aan de ene kant christus is afgebeeld en aan de andere kant de maagd Maria. Zo werden de heksen vanuit het bos tegengehouden / verjaagd. Laat in de avond ook nog beland op een folklore festival. Uit allerlei delen van Spanje treden groepen op met muzikanten, zangers en volksdansers Een soort klompendans maar dan op z’n Spaans. We liggen in een haven en dan verwacht je dat internet het doet. Niet dus. Hij heeft het een uurtje gedaan en daarna niet meer. De volgende dag weet Cees na heel veel geduld en proberen in de router te komen en dan is het internet zo gefixed. Pontevedra ligt aan het einde van de ria tussen groene heuvels. Met de bus zijn we er naar toe gegaan en ook hier is het genieten in het oude gedeelte van de stad. 15 augustus is de dag van Galicia en gisteren was er in Pontevedra en in heel Galicia groot feest en vuurwerk waar we van mee konden genieten op onze boot. Vandaag maandag 16 augustus waren ze op een groot plein met opruim werkzaamheden bezig.
Tijd voor de volgende ria. Met een heerlijk windje verlaten we Ria de Arousa en relaxed zeilend zien we ineens vanuit zee mist opkomen. Een mooi gezicht maar toch wel lekker dat we de mist voor blijven. Tussen de plaatsjes Portonovo en Sanxenxo, is een mooie ankerplek, met de naam Playa de Silgar. Daar gaan we liggen. Deze ria is veel toeristischer dan de vorige. Veel hotels en mensen op het strand. Om je heen waterfietsen, parachutes die achter een boot hangen, optimistjes, motor bootjes en jetski’s. Om aan land te komen moet je je bijbootje op het strand neerleggen. In de avond gaan we aan wal. We laten het bootje zonder toezicht achter. Niet echt een fijn gevoel. Even wat rondgelopen en op een terrasje een kopje koffie gedronken. Als we terug komen zien we dat kleine kinderen het bootje als zandbak en droog-roei speeltuig gebruiken. Lekker handig al dat zand en met al dat zout van de zee een plakkerige boel. De temperaturen zijn ook omhoog gegaan vandaar dat we de bimini hebben opgezet. Na veel gepruts en een harde kopstoot van Cees tegen de giek ( die geeft niet mee hoor) staat tie.
In deze streek verdienen mensen hun brood met de visvangst op wat voor manier dan ook. Als we op maandag 9 augustus 2010 wakker worden liggen er allemaal bootjes om ons heen en mensen staan gewoon in zee aan het strand. Met harken gaan ze over de zeebodem om zo schaal en schelp dieren te kunnen verzamelen. Een zware klus en levert het wat op? Één van die vissersbootjes ligt wel heel dicht bij ons en komt met zijn lijn vast te zitten aan onze boot. Hij moet zelfs zijn anker lijn los maken van het anker anders komt hij niet meer los. In de Ria’s zie je veel viveros. Mossel kwekerijen (hangcultuur) die eruit zien als half ondergedoken drijvende vierkante rasters. Aan land lopen we heel toevallig langs een vissersboot die mosselen bij elkaar aan het binden zijn voor de viveros. Verderop ligt een groot koelschip van Saetrade. Diepgevroren tonijn wordt met een hijskraan van boord in koelwagens gehesen. Intrigerend om naar te kijken. Cees heeft nu een Spaans koppie geknipt door een Spaanse kapster. Als we bij het Beautje komen moeten we bijna de lijn op duiken want het is weer hoog water aan het worden en we zijn iets te lang weg gebleven.










































