In plaats van strak langs de Siciliaanse kust naar de Straat van Messina te zeilen, maken we een spontane afslag naar Vulcano, één van de betoverende Eolische eilanden. Eerst voor anker en dan aan een mooring bij Porto Levante. Een snelle taxi service van een marinero en dan op naar Gran Cratere della Vosse. Nog een hele tippel naar boven toe met waanzinnig uitzicht. Ha ha telkens denken we dat we er zijn, maar nee we mogen nog een stukje hoger tot de kraterrand. Onze kuitspieren worden weer even aan het werk gezet.

We zien rokende fumarolen= een opening in de aardkorst waar zeer hete gassen en dampen ontsnappen. Terug loop ik op een bepaald stuk met rotspartijen aardig te stuntelen en krijg ik heel galant de helpende hand van een Amerikaan aan de ene kant en Cees aan de andere kant, heel fijn. De volgende dag is de geur niet te missen: de actieve zwafelgassen zorgen voor die typische, rotte eieren -geur (zeker geen aanrader als parfum). Je hebt hier ook warmwater stranden en bij een zwavelbad zijn de stenen gloeiend warm.

Met donkere wolken, regen en flinke valwinden vervolgen we de zeiltocht via ankerplek Cala Olivia door de drukke Straat van Messina, vol met ferryverkeer. De bestemming is Giardini Naxos.

De uitdaging hier? De dinghy veilig achterlaten. Met een klein ankertje proberen we het eerst maar dat is geen succes  dus wordt er naar een haventje getuft waar lokale bootjes liggen. En… je gelooft het niet: er moet 20 euro afgerekend worden om het bijbootje te stallen. We zijn helemaal flabbergasted. Gelukkig wordt deze ‘dingi-tax’ snel vergeten dankzij een onverwachte en supergezellige dag met Lydia en Martien. Een koffietje, een heerlijke Italiaanse lunch (met de nodige herrie in de keuken), bijkletsen en een verfrissende duik (zowel met zon als regen) bij hun appartement.