Dag Dutch Osprey
Na het vertrek van Guido en Hanny blijven we nog één nachtje in de haven liggen met het vertrouwde geklots tegen de romp. We maken schoon schip en zetten koers naar Cartagena, de plek waar we dit jaar de reis gaan afsluiten. Onderweg glijdt Benidorm aan ons voorbij. Wat een bizar gezicht vanaf het water. Een gigantische skyline van appartementencomplexen. Van doodgewone, plompe flats tot extravagante reuzen hoog in de lucht. Een groter contrast met de rust van de zee is er bijna niet.
En dan… vallen de laatste ankermomentjes van dit seizoen. Er kruipt een onmiskenbare weemoed in ons. Het besef dat dit de laatste keer is dat we de zeilen hijsen. De laatste keer dat de wind onze haren in de war gooit, dat we die ultieme, grenzeloze vrijheid inademen. Zelfs het dagelijkse ritueel van windvoorspellingen bestuderen gaan we missen. Een boot is geen hoop polyester, het is een stuk van je leven geworden. Ik maar denken dat afscheid nemen van een trouwe reisgenoot wel mee zal vallen. Na nog een heerlijke tussenstop in de sfeervolle haven van Torrevieja waar we liggen bij de Real Yacht Club vol prachtige, nostalgische details en we eindelijk weer even de benen kunnen strekken.
Inmiddels liggen we in de haven van Cartagena. De plek waar onze Dutch Osprey te koop wordt aangeboden. Het voelt onwerkelijk. De komende dagen staan in het teken van opruimen, weggooien en poetsen. En geloof ons, dat is nog een heel karwei. Want tja zeilers zijn bewaarders. In elk hoekje en gaatje komen we wel iets tegen waarvan we ooit dachten: ‘dat kan nog wel eens van pas komen’, niet dus. En ik hou van de nodige etensvoorraad: je zal onderweg maar verhongeren. Vrijdag vliegen we terug naar Nederland. Met maar liefst vier koffers vol ruimbagage, en de wetenschap dat we later dit seizoen nog eens terug moeten voor de rest. Het is het einde van een fantastische reis, een prachtig hoofdstuk. We sluiten het boek af met een glimlach.
Sterkte met het poetsen, het inpakken en het afscheid nemen van de boot.
Tot snel!
Jeetje. Ik kan me voorstellen dat er dan veel gebeurtenissen en avonturen aan je voorbij trekken. Maar elk eind is ook een begin …..
Dat gaan wij, lezers, van jullie geweldige verslagen en foto’s natuurlijk ook missen! Maar het geeft misschien ook wel een beetje rust. Minder afscheid nemen enzo.❤️
Met het opruimen komen veel herinneringen boven. Dit zijn momenten waarbij je beseft wat een bijzondere avonturen jullie hebben beleefd.
Een mooi gedichtje van Willem Hussem
We gaan
We gaan verder
Het afscheid tussen ons in
Ik wil jullie hartelijk bedanken dat ik op deze wijze getuige mocht zijn van jullie reizen. Ik kan mij voorstellen dat het afscheid nemen van de zeilboot jullie toch moeilijk gaat vallen. Maar …… op naar nieuwe avonturen.
Mooi afscheid!
Wij kijken er naar uit jullie vrijdag weer te zien
…..ik zie de tranen bijna in jullie ogen….. afscheid van jullie avonturen !
Veilige terugreis naar een bekende thuishaven….Delft
Komen andere mooie dingen voor terug!
Ach dat zal inderdaad niet meevallen zo’n afscheid .. maar je kunt inderdaad terugkijken op heel veel mooie herinneringen; dat is rijkdom!
Goede reis naar huis en tot snel
Zo herkenbaar, we leven met jullie mee. En door maar weer, op naar nieuwe avonturen die er vast zullen komen!
Tot zaterdag XXX
Jeetje Cees en Ann weer een periode afgesloten. Maar er gaan zo ook weer heel veel mooie herinneringen met jullie mee. En jullie kennende zal er weer iets nieuws komen.
Goede vlucht naar huis en tot snel
Aan alles komt een eind, waarna er weer een nieuw begin zal zijn. Het was leuk om als beste stuurman aan wal te staan en jullie geweldige verslagen te lezen en uiteraard met alle plaatjes erbij! Ik zie je snel Ann, helemaal gezellig!!
Wat een avonturen hebben jullie meegemaakt. Prachtige reizen. Dit is een gedenkwaardig moment jongens! De tijd gaat snel; in dat licht bezien: is de volgende drijfsijs al in beeld?
Begonnen in 2010… zes maanden per jaar. Snel rekensommetje: toch maar liefst acht jaar op zee gezeten!
Succes met inpakken, poetsen en afscheid nemen. We zien jullie gauw.
Nee, het is niet alleen maar een boot waar je afscheid van neemt. Het is afscheid van je zeilersbestaan. Heel veel sterkte daarmee!
Dank voor jullie verhalen en prachtige foto’s.
Goede thuisreis.
Wat een weemoed. En wat een fantastisch schip. Goede reis naar huis. En bedenk: Als er een deur dicht gaat, gaat elders een raam open.
Wat mooi omschreven An.
Wij kijken er wel weer enorm naar uit om jullie te zien. Goede reis
Snap het helemaal Ann, ‘partir c’est mourir un peu’, dat doet pijn en dat mag er zijn. Goede vlucht naar huis! Fijn om je volgende week te zien. Dagdag!
Met weemoed nemen jullie afscheid van de boot. Maar wat een mooie reizen hebben jullie gemaakt en bedankt dat ik met jullie blog “mee mocht varen”.
Tot gauw.
Elke afsluiting van een periode brengt ook weemoed. Maar ook ruimte voor nieuwe ervaringen. Het was gedenkwaardig en leuk. Gezellig en soms ziekmakend. Maar zeer zeker jaren die met een glimlach herinnert zullen worden. Duizend maal dank. Hanny en Guido.
Lieve familie, afscheid nemen van iets dierbaars is altijd moeilijk! Dat mag met een ‘big smile’ (vanwege alle dierbare herinneringen) en tranen (omdat er een moment komt dat je een hoofdstuk afsluit)!
Jullie gaan zeker niet achter de geraniums zitten, volgens ons hebben jullie genoeg plannen voor de toekomst!
Tot gauw, liefs van Peter en Marga