Na het vertrek van Guido en Hanny blijven we nog één nachtje in de haven liggen met het vertrouwde geklots tegen de romp. We maken schoon schip en zetten koers naar Cartagena, de plek waar we dit jaar de reis gaan afsluiten. Onderweg glijdt Benidorm aan ons voorbij. Wat een bizar gezicht vanaf het water. Een gigantische skyline van appartementencomplexen. Van doodgewone, plompe flats tot extravagante reuzen hoog in de lucht. Een groter contrast met de rust van de zee is er bijna niet.
En dan… vallen de laatste ankermomentjes van dit seizoen. Er kruipt een onmiskenbare weemoed in ons. Het besef dat dit de laatste keer is dat we de zeilen hijsen. De laatste keer dat de wind onze haren in de war gooit, dat we die ultieme, grenzeloze vrijheid inademen. Zelfs het dagelijkse ritueel van windvoorspellingen bestuderen gaan we missen. Een boot is geen hoop polyester, het is een stuk van je leven geworden. Ik maar denken dat afscheid nemen van een trouwe reisgenoot wel mee zal vallen. Na nog een heerlijke tussenstop in de sfeervolle haven van Torrevieja waar we liggen bij de Real Yacht Club vol prachtige, nostalgische details en we eindelijk weer even de benen kunnen strekken.
Inmiddels liggen we in de haven van Cartagena. De plek waar onze Dutch Osprey te koop wordt aangeboden. Het voelt onwerkelijk. De komende dagen staan in het teken van opruimen, weggooien en poetsen. En geloof ons, dat is nog een heel karwei. Want tja zeilers zijn bewaarders. In elk hoekje en gaatje komen we wel iets tegen waarvan we ooit dachten: ‘dat kan nog wel eens van pas komen’, niet dus. En ik hou van de nodige etensvoorraad: je zal onderweg maar verhongeren. Vrijdag vliegen we terug naar Nederland. Met maar liefst vier koffers vol ruimbagage, en de wetenschap dat we later dit seizoen nog eens terug moeten voor de rest. Het is het einde van een fantastische reis, een prachtig hoofdstuk. We sluiten het boek af met een glimlach.
