Carloforte

Op ons gemakkie zeilen we verder naar het zuiden van Sardinië. We ankeren in de baai van Oristano en een dag erna ten noorden van het stadje Buggurru waar we lekker liggen te wobbelen. Er wordt wat harde wind voorspeld dus zoeken we op maandag 13 september ons heil in marina Sifredi van Carloforte. Dit is een dorpje op het eilandje San Pietro ten zuidwesten van het eiland Sardinië.

Veerboten die meerdere keren per dag aankomen met toeristen. Kleurrijke pastel kleurige huizen, vaak met van die oude verweerde deuren, balkonnetjes, luiken en heel veel palmbomen. Het piazza Repubblica met 4 hele dikke ouden bomen vormen het middelpunt van dit dorpje. Rondom de boom een ijzeren bank waar het in de schaduw heerlijk toeven en mensen kijken is.

Verder aardig wat trappetjes, leuke winkeltjes, lekker cappuccino, tapas en natuurlijk Italiaanse pizza. De flamingo’s die bij de zoutpannen te zien moeten zijn hebben waarschijnlijk vakantie want waar we ook kijken we zien ze nergens. Ze spreken hier nauwelijks Engels en wij geen Italiaans dus soms is het even handen en voeten werk.  

Alghero

Booties hebben onderling contact met elkaar. Leuke- en gratis plekjes worden met elkaar gedeeld. Op de Navily App staat ook vaak veel informatie. Normaal zijn de tarieven in de verschillende havens van Alghero zo’n 120 euro per nacht dit seizoen voor onze bootlengte. Kun je nagaan wat dat in het hoog seizoen zal zijn. Maar hier lig je aan de kademuur dus gratis. Geen idee waarom maar wij maken er gebruik van. Zo ideaal want we liggen vlak bij het oude gedeelte van de ommuurde stad met toegangspoorten. Een wirwar van kleine authentieke geplaveide smalle straatjes en pleintjes met hier en daar wat wasgoed onder de donkergroene ramen.

 Op sommige plekken boven ons hoofd van die verlichte witte vogelkooitjes of stoffen lantaarns met een fietswiel om de boel nog verder op te leuken. We dwalen met z’n viertjes lekker rond en kijken onze ogen uit. Adembenemend fraai kun je wel zeggen, genieten dus. We zien her en der rode takken ter decoratie o.a. bij één van de torens. Waarvoor het dient, er gaat ons geen lichtje branden. Blijkt Alghero de stad van het rode goud, het rode bloedkoraal te zijn. Weten wij veel. We zien heel wat zaakjes die bloedkoralen sieraden verkopen, rood/ oranje voert de boventoon. En wat dacht je van Italiaanse ijs tentje om de paar meter zit er eentje.

We scoren onwijs leuke lampjes voor op de boot gekocht bij jawel de Lidl. En 2 kleine prullenbakjes bij een Chinees soort Winkel van Sinkel. We lazen al op de website van Hanny en Jacob dat ze hier in Italië streng zijn wat gescheiden afval betreft. Het is trouwens nog even een dingetje om dat afval kwijt te raken. Donderdag 9 sept. heb ik mijn dag niet. Het begint ’s morgens al. Ik ben iets kwijt. Nou heb ik die handicap al sinds de middelbare school. Toen was ik om de paar dagen mijn fietssleutel kwijt, nu dus mijn bril. Pas na 2 uur zoeken heeft Cees hem eindelijk gevonden. Maar bij de Lidl is het weer zover. Waar is in hemelsnaam mijn rugzak? Tjeempie, hier zit mijn mobiel en portemonnee in met alle pasjes. Cees is not amused. Ik schiet een Lidl verkoopster aan die gelukkig wat Engels spreekt. Loop maar even mee zegt ze en wat zie ik liggen bij één van de kassa’s….. mijn rugzak. Heppie- de- peppie ben ik en zo opgelucht. Fijn dat iemand de rugzak naar de kassa heeft gebracht en hem niet heeft meegenomen. Tien september, onze trouwdag, vieren we in een knus Italiaans eettentje met een combinatie van de Catalaanse en Sardische keuken.    

Menorca (Spanje), Sardinië (Italië)

Op Doortjes verjaardag 30 augustus vertrekken we van Mallorca naar Menorca. Nog even water tanken en de boot afspoelen. Mmmm heeft eigenlijk weinig zin, binnen de kortste keren zit de boot weer onder het Saharazand. Zelfs in de regen zit’t en die krijgen we onderweg behoorlijk. We, de Milky Way en de Dutch Osprey, gaan voor anker in een baaitje in het westen van Menorca. De volgende dag naar de grote Fornells baai in ’t noorden. Hier is voldoende ruimte om ook gewoon voor anker te gaan, fijn hoor. Voor’t eerst zetten we de generator aan zodat ik een wasje kan draaien. Geen droger nodig want de wind doet de rest. We lopen met z’n viertjes naar Torre de Fornells.  

Vrijdag 3 september 2021 wordt een sight seeïng dagje met z’n viertjes naar Mahón. Maar eh we hebben ons huiswerk niet goed gedaan want de lokale bus zien we net om het hoekje wegrijden. Busje komt zo is er niet bij want we moeten bijna 2 uur wachten. Brigitte doet nog een poging om een taxi te regelen (wachten al zeker 20 minuten). Net als we aan een koffie con lèche zitten komt tie er an, jammer dan. Mahón is de hoofdstad van Menorca. Veel witte en zandkleurige huizen met donker groene deuren, luiken en kozijnen. Soms voorzien van wit kantwerk voor de ramen. We genieten van het uitzicht over de grote natuurlijke haven van Mahón en belanden op een vis/ food market, zo leuk. De heerlijkste tapas hapjes (de meeste vis) liggen er uitgestald, mejammie. Met een heerlijke koude sangria, Spaanser kun je het niet krijgen toch. ’s Nachts krijgen we visite van de fam. Mug. Niet eventjes maar de hele nacht zzzzoemen ze rond, echt boffen.

Zaterdag 4 sept. vertrekken we naar Sardinië , 2 dagen varen. Het wordt eerst een stuk motoren want er is echt geen wind maar dan komt tie een noordelijk windje. Onderweg krijgen we bezoek van een dolfijnen familie, zo leuk. En verwisselen het Spaanse gastenvlaggetje voor het Italiaanse. Zondagavond plonsen we ons anker neer in de baai van Porto Conte. Hoogste tijd voor een overheerlijke pizza. Geserveerd in een kartonnen doos maar dat mag de pret niet drukken.  

Ankeren Cartagena, haven Torrevieja. Op naar de Balearen

Soms heb je van die dagen dat het niet wil lukken met het zeilen. Zaterdag 21 augustus is zo’n dag. Eerst op de motor. Dan kruisen met de genua. Komt er ineens te veel wind dus genua weg en fok uitdraaien. Kakt de wind in dus fok weer weg en genua uitrollen. Valt de wind helemaal weg. En zo gaat het maar door. We moeten een kaapje ronden maar jeetje we komen er maar niet langs dus een aantal uur de motor aan dan is het te bezeilen. Net als we het hoekje om zijn krimpt de wind en…… wordt het toch weer motoren. We gaan een nachtje door. ’s Nachts doet Cees nog 2 pogingen om te zeilen maar helaas pindakaas. De 2 dagen daarop zijn verwaaidagen in een baaitje ten westen van Cartagena op anker.

Er is veel noord/oosten wind maar dan lig je hier redelijk beschut. Dinsdag 24 augustus gaan we weer een stukje verder op naar Torrevieja. Hier zijn we al eerder geweest in 2011 en 2015 maar nooit de wal op geweest. Op aanraden van de havenmeester eten we voortreffelijk bij Bianco en belanden we nog veel later op een hele grote kermis.

Woensdag 25 augustus is het maar 16 mijl naar Santa Pola. Cees kijkt onderweg even op PredictWind  and we change our plans. De wind ziet er gunstig uit om richting de Balearen te varen. We gaan een nachtje door naar Formentera. Ondertussen hebben we app contact met Brigitte en Rob die met motorpech op Mallorca liggen, zo bale. Jeetje niet zo ver bij ons vandaan. Nou eh…. zullen we niet toch nog een nachtje door, de wind is ons gunstig gezind. Dus zo gezegd zo gedaan. We varen tussen Formentera en Ibiza door. Pff bijna een aanvaring met een Ferry. Mallorca here we come. En daar liggen we nu in Porto Colom aan een mooring naast de Milky Way van Brigitte en Rob. Jeetje wat een gezelligheid.

Geen orka’s, weinig wind, maar wel in de….. MED

In het gebied waar we nu naar toe varen richting Cadiz (hier liggen we voor anker met uitzicht op een grote brug) en Barbate (haven) varen we dicht langs de kust. Er is een website waar je kunt zien waar zeilboten zijn aangevallen door orca’s en in dit gebied zijn dat er veel. Nu is er zelfs een zeilverbod. Je mag niet meer dan 2 mijl uit de kust varen. Of juist veel meer op zee meer dan 9 mijl uit de kust. Het is erg heiig. En dan ziet Cees in de verte zwarte vinnen een stuk of 6, het zal toch niet. Fijn dat de verrekijker voor het pakken ligt, pffff loos alarm je verwacht het hier niet maar het zijn 6 kano’s. ’s Avonds luisteren we (op aanraden van Marjan) telkens een deel van de podcast van de Deventer moordzaak. Een aanrader.

Op maandag 16 augustus ronden we het zuidelijkste puntje van Spanje en Europa, Tarifa. Wat staat hier een stroom, goed dat we die mee hebben. En dan doemt aan bakboord de hoge rotsige kaap Gibraltar op. Yeh zo fijn we zijn op de MED. Weer een mijlpaal. Wat een drukte met scheepvaart. Ze komen van alle kanten dus opletten geblazen.

We gaan wat verder voor anker bij Sotogrande. Zo lekker om zonder te veel gebibber het water in te springen en je anker in het zand te zien liggen. Maar dan draait de wind naar landwind. Jeetje dat voelt als een heel warme föhn, echt niet normaal. En het begint hard te waaien (ja nu wel). We gaan anker op maar eh het bootje moet nog opgetakeld. Het lukt Cees met moeite om in het bijbootje te stappen door de hoge klotsende golven achter bij de spiegel. Wat een gedoe. De banden onder het bootje aanbrengen met een pikhaak. Bij het omhoog takelen blijft ze ook nog even onder de spiegel van de Dutch Osprey hangen. Hè hè het is gelukt. Zweet jij ook nou wij wel. We zoeken verderop wel een ankerplekkie. Het klotst behoorlijk ’s nacht. Dinsdag 17 augustus hebben we al kruisend onze volgende ankerplek bereikt bij Fuengirola.

We laten Malaga links liggen en gaan weer een dag later vlak bij Punta Del Este ten anker. Lekker zwemmen beetje lezen en genieten van de omgeving. We zien bergen met hier en daar wat bebouwing maar ook steden en van die grote lelijke appartementen/hotel complexen. Je komt het allemaal tegen in de Costa del Sol. Ti’s vrijdag 20 augustus 2021 we liggen in de haven van Almerimar. Effies wassen, boot afspuiten, diesel en water tanken, boodschappen doen, uit eten. En Niels, Doortje en Mees zijn thuis, echt zo fijn. Bijna een maand hebben ze in het ziekenhuis gebivakkeerd. 

Highslide for Wordpress Plugin