Soufrière, Marigotbay en Rodneybay op St. Lucia

Bij Soufrière liggen we aan de voet van Le Petit Piton aan een mooring. Het uitzicht is super alleen ruiken we wel een riool lucht die van een krater uit de buurt blijkt te komen. De dag erna belanden we in de over drukke Marigot bay. Tjonge wat een luxe hier. Mooie optrekjes tegen groene bergen en veel resorts en restaurants met uitzicht op palmbomen en een strandje.

DSC_0757.JPGDSC_0754.JPGDSC_0743.JPGDSC_0729.JPGDSC_0724.JPGDSC_0707.JPGDSC_0698.JPGDSC_0692.JPGDSC_0685.JPG

En dan weer een dag later zeilen we naar de Rodney Bay haven. Mmmm we eten heerlijke sushi en huren hier samen met Remco en Lia een piep klein autootje voor veel en crossen het eiland over. De dame bij het toerist office zei nog “ach dat doe je wel in een half dagje zo’n toertje over het eiland”. Vliegend zeker want met al die kronkel weggetjes, bergie op en bergie af, schiet het niet erg op terwijl Remco er toch goed de vaart in heeft en ook de kuilen in het wegdek en de diepe greppels langs de kant moet ontwijken. Doet tie uitstekend trouwens met als extra moeilijkheidsgraad het links rijden want dat doen ze hier op veel eilanden hier in de Cariben.

DSC_0890.JPGDSC_0813.JPGDSC_0806.JPG

Castries een bedrijvig stadje bekijken we per auto. We zien kleine peperkoekhuisjes, de markt, de oude samaan boom (wie weet wel 400 jaar oud) en rijden, na even zoeken, naar Fort Charlotte op de heuveltop. Hier krijgen we zomaar van een local uitleg over het fort waar alleen nog 3 gevangeniscellen van over zijn. Plukt tie voor ons de vrucht guave uit een boom om te proeven, zien we een boom met grote groene kalebassen en hebben we een mooi uitzicht over de stad.

DSC_0818.JPGDSC_0803.JPGDSC_0798.JPGDSC_0791.JPGDSC_0786.JPGDSC_0772.JPG

Diamond Botanical Gardens staat nu op het programma vlak bij Soufrière. Een mooie kleurrijke botanische tuin met veel verschillende soorten bomen, planten en bloemen met een watervalletje. We kijken onze ogen uit. Onderweg op St. Lucia mooie uitzicht punten, de vulkanische Pitons, veel groen, bananen plantages en creoolse- en koloniale huizen. Maar…..daarnaast ook piepkleine huizen gemaakt van hout met golfplaten als dak, wat een armoe. Dat hadden we niet verwacht hier in deze contreien. Zoveel eilanden met een prachtige natuur en een mooie onderwaterwereld. Toeristen en zeilers genoeg zou je zeggen. Maar waarom zien we dan zoveel armoedige eilandbewoners?

P1100881.JPGDSC_0866.JPGDSC_0855.JPGDSC_0852.JPGDSC_0822.JPGDSC_0712.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

Canouan, Bequia en St. Vincent

Canouan is een eiland van maar 13 km2. Bij het Tamarind Beach Hotel is het goed toeven met uitzicht op de baai, het poeder witte strand, wuivende palmbomen en een zeer attente adremme serveerster. Het plan is om naar Mustique te gaan. Maar de wind bepaalt anders dus zeilen we zo’n 17 mijl naar het noorden naar Bequia. De hoofdstad Port Elisabeth is een pittoresk plaatsje gelegen in een natuurlijke haven in de grote Admiralty Bay. Er zijn genoeg aanleg steigers voor de dinghy om zo, via een leuk smal pad langs de baai, in het stadje te belanden. Er zijn kunst- en modelbootbouwers met ateliers. We zien koloniale- maar ook minder mooie huizen, er heerst een gezellig sfeertje.

DSC_0475.JPGDSC_0470.JPGDSC_0466.JPGDSC_0419.JPGDSC_0408.JPGP1100431.JPG

De Cobb wordt weer eens van stal gehaald. Met z’n zessen hebben we onder de palmbomen een heerlijke strand bbq en dat in januari. Zaterdag 30 januari 2016 gaan we weer een deurtje verder. Het wordt een super zeiltocht naar St. Vincent naar de Chateaubelair Bay. Het klinkt fantastisch, het uitzicht is er ook naar, alleen jammer dat de boatboys zolang blijven plakken en hun ogen goed de kost geven. Het geeft een unheimisch gevoel, Lia en Remco voelen hetzelfde. Ook op de kant, de drank en wiet lucht komt je tegemoet, dus snel weer terug naar de boot. Jammer want we hadden veel meer van het eiland willen zien maar we durven hier de Beaut niet alleen achter te laten. Een paar baaien terug is een deel van de film ’Pirots of de Caribbean’ opgenomen. Wie weet hebben we daar een tik van gekregen en zijn we daarom zo paranoia.

DSC_0507.JPGDSC_0501.JPGP1100527.JPGDSC_0488.JPGDSC_0482.JPGDSC_0479.JPG

Zondag avond eten we samen met Lia en Remco zuurkool met Unox rookworst (meegenomen door Lourens en Rutger) overgoten met een pittige jus uit een pakje van Hanny. Deze winterkost past niet echt bij de heerlijke temperaturen zo’n 28 graden maar het smaakt er niet minder om. Maandagmorgen gaan Remco en Cees bijtijds uitklaren. Bij de customs- en police office for immigration en dan hop naar het volgende eiland St. Lucia zo’n 32 mijl. Nou dat hadden we zo bedacht maar de customs moet uit Kingston komen dus blijven we hier nog een daggie.

DSC_0584.JPGDSC_0483.JPGDSC_0577.JPGP1100574.JPGP1100566.JPGDSC_0510.JPG

 

 

 

 

Tobago Cays, een paradijselijke omgeving

We zeilen even terug naar de baai van Clifton Village om geld te pinnen en verse groente en fruit te kopen. We betalen hier in de Grenadines met Eastern Caribbean dollars. Hellep we komen in een vreselijke stortbui terecht en hellep voor een klein beetje groente ben je al 25 euro kwijt. Hoe de bewoners dit zelf moeten bekostigen is ons een raadsel. Woensdag 20 januari 2016 is het maar 5 mijl naar de Tobago Cays. Beschut door het Horseshoe Reef liggen hier 4 onbewoonde eilandjes. We varen tussen 2 zeer idyllische eilandjes Petit Rameau en Petit Bateau door naar de hotspot. Tussen Baradal en Jamesby laten we op 5 meter diepte in azuurblauw water ons anker zakken in het witte zand. Dat tie muurvast zit het anker blijkt wel want we hebben tussen de 15 tot 25 knopen wind de dagen dat we hier liggen.

DSC_0328.JPGDSC_0287.JPGDSC_0259.JPG

Het is de ’place to be’ om te snorkelen wordt gezegd. Jammer dat het rif voor een groot deel afgestorven is maar we zien best veel verschillende soorten vissen op 3 verschillende plekken, echt super gaaf. Cees spot zelfs een schildpad onderwater en gaat er als de wiedeweerga met de Gopro achteraan. Pfff nog moeilijk bij te houden hoor. Wel jammer dat er zoveel wind staat waardoor je niet rustig boven b.v. een rots kan blijven hangen maar meegenomen wordt door de golven.

DSC_0394.JPGDSC_0381.JPGDSC_0354.JPG

Boven water spotten we ook dieren. Als we via een smal rotsig pad, begroeid met bomen en cactussen, omhoog lopen/klauteren naar de top van het eilandje zien we zomaar grijs- en groen kleurige leguanen. Sommigen schieten weg maar anderen liggen heerlijk op een tak te genieten in de zon of snoepen van een sappig groen blaadje en we zien kleine salamandertjes. Zittend onder een palmboom, op het witte strand met uitzicht op de ruisende azuurblauwe oceaan, geven je het gevoel of je een reisgids of vakantie brochure bent binnen gestapt, waanzinnig mooi. En nu liggen we samen met de Hullu Poro alweer een eiland verder n.l. Canouan. We hebben marifoon contact met de Lovis. Een paar uur later liggen zij zomaar naast ons in de Charlestown Bay. Onder het genot van een Surinaams biertje wordt er heel wat bij gekletst.

DSC_0379.JPGDSC_0377.JPGDSC_0372.JPGDSC_0360.JPGDSC_0351.JPGDSC_0349.JPGDSC_0337.JPGDSC_0284.JPGDSC_0267.JPG

 

 

 

 

Ons eerste ‘bounty’ gevoel in de Cariben. Union Island

Maandag 11 januari vertrekken we van Barbados. De Beau lijkt niet vooruit te branden. Wie weet door de aangroei die er al weer zit onder de boot. En dan zien we op dag 2 ineens binnen gezichtsafstand een heleboel eilanden opdoemen. Dat de reeks eilandjes van de Grenadines tussen Grenada en St. Vincent zo dicht bij elkaar liggen hadden we niet gedacht. We gaan ten anker bij Clifton Village op Union Island vlak naast de Hullu Poro, met nog zeker 35 boten in de buurt. Je kunt je dinghy aan een steiger leggen maar als je onder een bruggetje vaart is er een speciaal ‘Dinghy Dock’. Een kleurrijk plaatsje met veel pastelkleurige restaurants, winkels en huizen. De fruitstalletjes zijn helemaal een lust voor het oog door de slingers van groente en fruit.

DSC_0043.JPGDSC_0034.JPGDSC_0020.JPG

We klaren in, het wasgoed wordt weggebracht bij Erika’s Marine Service en we eten bij de Anchorage Yacht Club. Mmmm lekkere rum punch hebben ze hier en met  happy hour 2 voor de prijs van 1, dat is nog eens boffen. In onze voortuin hebben we uitzicht op Happy Island met alleen een bar en wat palmbomen en azuur blauw water. Op tripadvisor leest Cees dat je daar op moet letten met wisselgeld terugkrijgen. Gelukkig een gewaarschuwd mens telt voor twee, want bij Cees proberen ze het ook.

DSC_0049.JPGDSC_0029.JPGDSC_0011.JPG

Vrijdag 15 januari 2016 vertrekken we 5 mijl naar het westen van het eiland en laten ons anker vallen in Chatham Bay. Geen stadje, geen internet, geen telefoon bereik maar wel een strandje met wat lokale eettentjes, af en toe een schildpad die langs je boot zwemt, pelikanen die zich als een baksteen in zee laten vallen voor een vissie, beboste bergen, veel zeesterren en een watertemperatuur van rond de 30 graden. Wat wil een mens nog meer.

DSC_0241.JPGDSC_0232.JPGDSC_0156.JPGDSC_0146.JPGDSC_0105.JPGDSC_0073.JPG

We maken kennis met de bemanning van de Ariel, Marieke en Harmen en met de Kulkuri, Hans en Liesbeth. Een dag later komt daar de Vaguebond van An en Ivan ook nog bij. Bij een kampvuur op het strand zien we de zon in de zee zakken en eten met z’n 8-ten bij Vanessa’s sunbeach & eat restaurant.

P1100198.JPGDSC_0218.JPGDSC_0217.JPGDSC_0214.JPGDSC_0176.JPGP1070358.JPG

 

Independence Day op Barbados en Nieuwjaars borrel

Barbados behoort tot de Windward Islands en is het meest oostelijk gelegen eiland van de Kleine Antillen. Columbus heeft het eiland daarom nooit aangedaan/ ontdekt omdat het meer dan 110 mijl oostelijker ligt dan de rest van de Caribische eilanden groepen. Bridgetown is de hoofdstad van het eiland. Het regent/plenst hier elke dag wel een keer. Errug fijn want onze Beau is nu weer helemaal ontzout. We kunnen weer normaal door de ramen van het dockhouse kijken. Het is wel zaak om bijtijds je luiken dicht te doen, want ja die staan heerlijk open bij deze aangename temperaturen.

DSC_1102.JPGDSC_1048.JPGDSC_1025.JPG

In Bridgetown zijn ze druk bezig met een podium op te bouwen. Als we het vragen aan een uiterst vriendelijke Barbadiaanse blijkt dat het morgen Independence Day is. Precies 50 jaar geleden is Barbados onafhankelijk geworden. Het Verenigd Koninkrijk is daar 300 jaar de baas geweest. Leuk dat we hier precies zijn. De volgende dag staan al uren scholieren in schooluniform te wachten. Zij lopen mee met de parade of optocht hoe je het noemen wilt. We zien een deel daarvan en optredens via grote schermen later op de avond. Er zijn super veel locals op de been. We zien veel Rasta-variaties met toeters haar, enorme mutsen en petten en vlechtjes in allerlei vormen.

DSC_1104.JPGDSC_1021.JPGDSC_1002.JPGDSC_0978.JPGDSC_0973.JPGDSC_0967.JPG

En wij, wij maken ons eigen feestje samen met de Zeebink, De Hullu Poro, de Delphine in Bridge House. Zaterdag 9 januari 2016 hebben we een Nieuwjaarsborrel op de Beau met de Nederlandse ‘enclave’. Bubbels die we nog te goed hebben om te vieren dat we toch maar die Atlantische oversteek hebben volbracht. En dat het nieuwe jaar ons maar weer veel moois en gezelligheid mag brengen in goede gezondheid. Maandag a.s. vertrekken we naar een volgend eiland. Union staat op het programma. We moeten trouwens even wennen aan de prijzen hier ha ha. Voordat je er erg in hebt ben je er al weer door heen door die (Barbados) dollars, echt niet normaal.

DSC_1106.JPGDSC_1053.JPGDSC_1052.JPGDSC_1044.JPGDSC_1022.JPGDSC_1020.JPG

 

« Vorige Posts

Highslide for Wordpress Plugin